8 Niesan 5780 | 02 april 2020
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Qana: de andere kant van het verhaal
Publicatiedatum: maandag 07 augustus 2006 Auteur: Redactie | 1.058 keer gelezen
Libanon en Chizballah, Redactie, De Libanonoorlogen, Ariel Sharon, Qana/Kana »
De ene kant van het verhaal:
Israël kent geen genade

De crisis tussen Israël en Libanon die de wereld al geruime tijd in de greep houdt, gaat onverminderd door. Door een Israëlische luchtaanval op een gebouw in de plaats Qana in Zuid-Libanon in de nacht van zaterdag op zondag zijn zeker 51 burgers gedood. Onder hen zijn 22 kinderen. Dat heeft Salam Daher, hoofd van de reddingsdiensten in het gebied, laten weten.



Israël zet vraagtekens bij bloedbad Qana

JERUZALEM - Het Israëlische leger plaatst vraagtekens bij de omstandigheden van het bloedbad in het Zuid-Libanese Qana. Meer dan zestig mensen kwamen hierbij om. Het leger zegt dat het gebouw zeven uur voor de dodelijke explosie werd aangevallen.

"Zover wij het begrijpen, is dit gebouw aangevallen (door een Israëlisch gevechtsvliegtuig) tussen middernacht en 01:00 uur, ongeveer zeven uur voor de zware treffer" waarbij de doden vielen, zei Amir Eshel van de Israëlische luchtmacht tijdens een persconferentie.
"De eerste berichten (van slachtoffers) kwamen tussen 08:00 en 08:30 uur binnen", zei Eshel. Een uur eerder had het leger verscheidene plaatsen op 500 meter afstand van het gebouw aangevallen, maar bij die aanvallen werden volgens hem alle vooraf gekozen doelwitten getroffen.

Overlevenden in Qana zeggen dat het fatale bombardement zondag rond 01:00 uur begon met een stortvloed van raketten, bommen en artilleriegranaten. Deze beschieting duurde volgens de ooggetuigen door tot het ochtendgloren waardoor de reddingswerkzaamheden ernstig werden belemmerd.

De andere kant van het verhaal:

Alle ogen zijn gericht op Zuid Libanon en Noord Israel. Weinig aandacht wordt besteed aan de situatie in het Zuiden. Men zou kunnen stellen dat de daar plaats vindende gevechten bekend zijn, niet meer aktueel zijn en geen invloed op het beleid hebben. Men zou ook kunnen stellen dat de actie, welke in het Noorden uitgegroeid is tot een oorlog, voor bijna een ieder moeilijk te begrijpen is en tot nu toe veel vragen onbeantwoord laat. Hoewel Eerste Minister Olmert in zijn speeches, welke door zijn medewerkers worden samengesteld en door hem serieus voorbereid, gezegd heeft dat de infrastructuur van de Hezbollah vernietigd is, zijn de aanslagen groter dan in de voorafgaande 23 dagen. Maar ook de bombardementen worden dieper het land in uitgevoerd. Moeilijk is uit te leggen dat het leger samen met de luchtmacht de Hezbollah tot nu toe niet het zwijgen heeft kunnen opleggen. We kunnen alleen gissen naar de waarheid. Geen voldoende contact tussen regering en de inlichtingendiensten, geen overeenstemming t.a.v. het beleid tussen regering en legerleiding en onderlinge meningsverschillen tussen de regeerders. Dit alles zullen we beter gaan begrijpen na het beëindigen van de gevechten en de voortdurende bombardementen. Dan kunnen we denkelijk met ons vingertje de diverse leiders aanwijzen,die verkeerde beslissingen hebben genomen en het land in een oorlog gestort hebben, die, zoals het vandaag er uit ziet, nog wel weken kan duren.

Onze regering heeft het blijkbaar moeilijk om een goed verhaal naar buiten te dragen waarom wij een oorlog zijn begonnen en welke resultaten zullen moeten worden geboekt. De media geven verslagen, die niet altijd gebaseerd zijn op feiten. Het beste voorbeeld is het gebeuren vorige week in CANA.
Iemand, die met de goede bril op zijn neus, de eerste flitsen zag en luisterde naar de commentaren kon zien dat hier sprake was van verkeerde interpretatie. Maar zonder ook maar iets te onderzoeken werd Israel aan de schandpaal genageld. Condoleeza Rice veroordeelde Israel en ging met een van woede vertrokken gezicht naar huis. Eerste Minister Olmert bood zijn oprechte verontschuldigingen aan, de kranten hadden geen goed woord over Israel te melden enz.enz. Door een onderzoek aan Libanese zijde, maar daarna ook door derden werd duidelijk dat het aantal gemelde doden beduidend lager was dan in eerste instantie gemeld. Ook dat ondermeer lijken door de Hezbollah in het getroffen complex werden gedragen en geestelijk en lichamelijk gehandicapte kinderen het gebouw niet mochten en konden verlaten.

Sommige media hebben correcties aangebracht. Maar heeft U iets gehoord van Condoleeza Rice, die toch vanwege Cana haar beleid bijgesteld heeft ? Heeft U iets gehoord van onze regering, die de wereld toch wel officieel had mogen mededelen dat de Hezbollah de feiten verdraaid heeft en ten onrechte Israel weer heeft laten beschuldigen van onmenselijk gedrag? Hebt U de omfloerste stem van Kofi Annan gehoord, die toch met stemverheffing had mogen mededelen dat hij ook dit keer volledig in de fout zat en voor de zoveelste keer Israel ten onrechte beschuldigde van misdadig optreden? Zijn verontschuldigingen bleven uit en ik kan me voorstellen dat bij velen toch weer iets negatiefs t.a.v. Israel is blijven hangen.

Ik zou kunnen toevoegen dat de media, in het bijzonder de indringende t.v., wel beelden geeft van de vluchtelingen aan de Libanese kant, maar waar zijn de flitsen van de inwoners van Noord Israel ? Zoals overigens steeds het geval is geweest als er sprake was van het bereiken van een overeenkomst, dan werd er steeds een actie ondernomen waardoor besprekingen werden afgebroken en daardoor een overeenkomst voorkomen.

Ook nu durf ik te stellen dat de Hezbollah bewust QANA heeft geënsceneerd om te voorkomen dat het 7 punten plan van de Libanese regering zou worden aangenomen en uitgevoerd. Het op het dak plaatsen van een afvuur equipement enz. kan beschouwd worden als een provocatie t.a.v. het IDF.
Zoals al vermeld, we zitten midden in een oorlog. Amerika is druk doende om te trachten een staakt het vuren tot stand te brengen. Andere landen doen daar vlijtig aan mee. Maar een wapenstilstand kan alleen tot stand komen als de vechtende partijen de wapens neerleggen, ongewapend en stoppen met schieten en bombarderen, met elkaar aan tafel gaan zitten en trachten tot een overeenkomst te komen.

Hezbollah, onze tegenstander, is niet alleen een terreurorganisatie maar ook een onderdeel van de Libanese regering en heeft vertegenwoordigers in het Libanese parlement. Eerste Minister Siniora kan dus geen kant op. Hij heeft een Libanees leger dat zwak is en niet tegen de Hezbollah op kan. Dus wie is zo flink en heldhaftig om de Hezbollah te ontwapenen? Men zal dus naar alle waarschijnlijkheid Israel deze klus laten opknappen. Het zal wel moeten. Anders heeft het Joodse land Israel, dat in vrede in haar land wil leven, deze waarschijnlijk ongewilde oorlog, verloren. En wanneer we terugkijken dan kan ik alleen maar concluderen dat wij toch wel enkele politieke en tactische steken hebben laten vallen en dat het volk dat heeft toegelaten en de regering niet tijdig tot de orde geroepen.

De grootste "moedwillige" blunder is gemaakt door de voormalige politieke leider Arik Sharon. Hij heeft, tegen de stroom in, de Gaza strook laten ontruimen. Niet alleen bekwame leidende figuren, die het NIET met hem eens waren, aan de kant gezet maar ook ondanks zijn beloftes, het land onveiliger gemaakt, eigenlijk de grenzen geopend en daarmee het terrorisme de nodige vrijheid gegeven om aanslagen uit te voeren, raketten af te schieten en wapens te smokkelen. Het Zuiden van Israel heeft continu te maken met neervallende raketten en bij de Palestijnse Autoriteit is de terreurorganisatie Hamas de politieke baas geworden. Ik praat dan nog niet over het menselijk leed dat veroorzaakt is door deze dictatoriale actie, wel over de veiligheidsconsequenties. De korporaal zou bij het handhaven van het leger in Gaza nooit en te nimmer zijn gekaapt en de in het Noorden gekidnapte militairen zouden ook normaal hebben gefunctioneerd. Mede door de ontruiming en de gevolgen is Israel nu een actie begonnen, welke overigens onvoldoende was voorbereid.

Niet helemaal onlogisch als we helaas moeten constateren dat we een Eerste Minister hebben, die het politieke vak nog moet leren en een Minister van defensie, die wel een vakbond kan leiden maar nog geen leger oftewel een defensie. En om mijn indrukken te beëindigen tot slot toch wel de opmerking van onze politieke leider Olmert herhalen (tijdens een toespraak) dat deze actie, dit gevecht , hem de mogelijkheden geeft om zijn plan, een groot deel van de Westbank te ontruimen, makkelijker maakt, omdat nu de terreurorganisaties weten dat er met Israel niet te spotten valt.

Israel, het volk en alle politieke Joodse partijen staan pal achter de regering. Een ieder is solidair en er is geen discussie over juist of niet juist. Maar door deze opmerking heeft Olmert het wel moeilijk gemaakt om solidair te blijven met het gevoerde beleid. Hij splijt het volk weer en helaas zijn er ook al enkele militairen, die verder hebben geweigerd te vechten.
Copyright © 2006 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2020 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.