14 Aw 5780 | 04 augustus 2020
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Wel of geen herdenking Israelische atleten tijdens de spelen?
Publicatiedatum: donderdag 28 juni 2012 Auteur: Redactie | 1.232 keer gelezen
Redactie, Antisemitisme buitenland, Duitsland, China, Olympische Spelen »
Peking, augustus 2008 tijdens openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking. De Israelische vlag wordt gedragen door Michael Kolganov, Olympisch kampioen kano/kayak varen. Israël won tijdens deze Games zeven medailles: 1 gouden, 1 zilveren en 5 bronzen.

Van 27 juli tot en met 12 augustus 2012 zullen de Olympische Spelen worden gehouden in Londen. Voorgaand is er een hele commotie ontstaan. Moeten de Israëlische slachtoffers in München herdacht worden? Moet Israël uit Olympische comités en bonden gezet worden?

De Israëlische atleten die deelnamen aan de Olympische Spelen in München op 26 augustus 1972, werden door de Palestijnse terreurgroep 'Zwarte September' gegijzeld en vermoord. Zwarte September was een splintergroepering van [al-]Fatach van de voormalige Palestijnse terroristenleider Yasser Arafat. De Fatach is nog steeds, de belangrijkste factie binnen de PLO van Mahmoud Abbas, de president van de Palestijnse Autoriteit.

Omdat dit gebeuren veertig jaar geleden is, wilde het Het Europese Joodse Parlement deze bloedbad uit 1972 officieel herdenken bij de opening van de Olympische Spelen in Londen. De ChristenUnie (CU) is het daarmee eens en wilt dan ook dat de ministers Uri Rosenthal (Buitenlandse Zaken) en Marlies Veldhuijzen van Zanten (Sport) zich inzetten voor een minuut stilte tijdens de openingsceremonie. CU-Tweede Kamerleden Joël Voordewind en Esmé Wiegman hebben hierover schriftelijke vragen gesteld. Het CIDI heeft ook NOC*NSF-voorzitter André Bolhuis aangeschreven.

De Israëlische delegatie tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen te München op 26 augustus 1972.

Daarom schreef het EJP een brief aan de President van IOC [Internationale Olympische Comité] de Belgische Jacques Rogge: “40 jaar geleden werden 11 Israëlische leden van de Olympische familie vermoord tijdens de Olympics onder het oog van het publiek dat hen kwam aanmoedigen. Het internationale Olympische Comité draagt sinds dat ogenblik deze last en het geheugen aan deze atleten. Hen herinneren, hen eren en hen herdenken is essentieel om de Olympische idealen te handhaven en de sporten te projecteren als een gemeenschappelijke waarde die boven alle politieke geschillen en haat staan.
Mijnheer de President, de toekomst van uw commissie hangt af van het eren van het verleden. De Olympische Spelen zijn gebaseerd op de historische grondbeginselen waar zij uit afgeleid zijn. Zoals Pierre de Coubertin zei: 'Olympische Spelen houden betekent de geschiedenis oproepen.' Om toekomstige aanslagen te verhinderen, moet het IOC zich herinneren en zeggen 'nooit meer opnieuw', als een boodschap gericht aan de gehele wereld.”

IOC zei als reactie geen minuut stilte te willen inlassen voor de Israëlische slachtoffers. Het is niet vreemd dat het IOC hier in niet mee wilt werken. Het IOC zou namelijk een reflectie van de Verenigde Naties zijn. Sommige menen noemt het IOC de Verenigde Naties van de Sport, omdat er wel degelijk sprake is van politieke willekeur. Want zoals het IOC weigert de Israëlische atleten te gedenken die naast atleten zonen, vaders, echtgenoten, broers; vrienden, ploegmaten waren, had IOC in 2008 ook niets te doen met de Tibetaanse slachtoffers. Ondertussen werkt het IOC wel al 15 jaar nauw samen met de UNHCR, de afdeling van de VN om vluchtelingen te helpen.

Maar het gaat verder. Zo heeft Jibril Rajoub, de voorzitter van de Palestijnse Voetbal Associatie, vrij podium gekregen en stelde dat als het aan hem ligt, Israël zelfs niet meer mag deelnemen aan de bonden en de Olympische comités. Zijn argument is dat Israël eindelijk eens de nationale akkoorden in haar politiek moet implementeren. Hij wierp zichzelf zelfs op om een anti-Israël campagne te leiden, mits de Arabische landen hem zouden steunen.

Meedoen aan de Olympische Spelen ziet Rajoub als een van de methodes van verzet tegen Israël. Zo stelde hij dat de jeugdsector in 'Palestina' de 'brandstof' is van het 'bevrijdingsproject' en noemt het ook een 'permanente staat van confrontatie met Israël.'

Ondanks Rajoub als 'gematigd' wordt beschouwd, heeft hij 17 jaar gedetineerd gezeten in een Israëlische gevangenis. Hij zou later in de jaren negentig in zijn functie als leider van de zeer gevreesde Preventieve Veiligheidsdienst op de West Bank wel nauwe en warme banden met vertegenwoordigers van de Israëlische veiligheidsdiensten op na hebben gehouden, wat in het verkeerde keelgat is geschoten bij Chamas.

Duitse agenten, verkleed als atleten, proberen binnen te dringen in het appartement waar de Israëlische ploeg wordt gegijzeld.

Ondertussen heeft Der Spiegel een rapport van 2000 pagina's in handen gekregen dat door de binnenlandse geheime dienst (BfV) werd vrijgegeven waaruit blijkt dat de Palestijnen van de Zwarte September hulp hadden gekregen van de neonazi's. Zo dook er een brief op van de politie van Dortmund die ongeveer zeven weken voor de Spelen de BfV meldde dat Saad Walli, een man met 'Arabisch uiterlijk' 'samenzweerderig' was aangetroffen met de neonazi Willi Pohl. Hij zou tegenover zijn werkgever toentertijd hebben opgeschept over zijn banden met de PLO. Saad Walli was de schuilnaam van de Palestijnse terrorist Aboe Daud, de brein achter de aanslag in het Olympisch dorp.
Het weekblad vond naar eigen zeggen geen aanwijzingen dat de geïnformeerde autoriteiten iets hebben ondernomen om Daud te vinden. De Palestijnen konden dus ongehinderd hun actie in München voorbereiden.

De Palestijn werd door de neonazi geholpen bij het vervalsen van paspoorten en andere documenten. Maar deze beweert nu, heden als crimi-auteur, dat hij als een onwetende betrokken was bij de voorbereiding van de aanslag. Dat dit ondenkbaar lijkt, blijkt dat na de mislukte bevrijdingsactie, heeft Pohl de Palestijnen weer geholpen voor de weerwraak. In opdracht van het hoofd van de Palestijnse geheime dienst Aboe Ijad zou hij gijzelnames in de Dom van Keulen en in stadhuizen van grote Duitse steden hebben voorbereid.

Uiteindelijk werd Pohl eind oktober 1972 opgepakt. Snel was het duidelijk dat hij een ware assistent van de Zwarte September is geweest. Bij de arrestatie was hij en andere medeplichtigen in bezit van machinepistolen en handgranaten van een 'uiterst zeldzaam fabrikaat' met bouwtechnisch gelijkaardige springtuigen als de granaten die de PLO-terroristen hun elf Israëlische gegijzelden gedood.

De neonazi werd vervolgens voor slechts twee jaar en twee maanden voor zijn terroristische betrokkenheid veroordeeld op grond van onwetmatig wapenbezit. Echter na vier dagen na de gerechtelijke uitspraak was de man alweer op vrije voeten en ging hij naar Beiroet.

Op de keper beschouwd liet Rogge van het IOC uiteindelijk wel weten dat vertegenwoordigers van het IOC wel de traditionele herdenkingsceremonie van de Israëlische delegatie zullen bijwonen. “Het IOC heeft tijdens verschillende gelegenheden hulde gebracht aan de herinnering van de atleten en zal dat blijven doen in nauw overleg met het Nationale Olympische Comité van Israël,” luidde het antwoord van de organisatie.

Het is overigens algemeen bekend dat de Olympische traditie van de toorts met het Olympische vlam bedacht is door de nazi’s tijdens de Olympische Spelen in Berlijn van 1936 en werd ontstoken door de Duitse atleet Fritz Schilgen.

Copyright © 2012 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2020 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.