12 Chesjwan 5782 | 18 oktober 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     Israël     Media     Publicisten     
Toespraak Jessica Durlacher tijdens de uitreiking van de jaarlijkse CIDI-scripti
Publicatiedatum: woensdag 27 december 2006 Auteur: ilonia | 1.081 keer gelezen
Fatach, Chamas, Iran, Nazi's, Antisemitisme buitenland, Mediabedrog en Geschiedvervalsing, Sjoa (Holocaust), Binyamin Netanyahu »
Toespraak Jessica Durlacher tijdens de uitreiking van de jaarlijkse CIDI-scriptiewedstrijd 2006.

Je zou er bijna om lachen, als het niet zo treurig was. Dit was het gesprek tussen de enorm moderne baas van de CNN van het oosten: Al Jazeera, Mr. Sheikh, en de interviewer Heumann:


Sheikh: In veel Arabische staten is de middenklasse aan het verdwijnen. De rijken worden rijker, de armen nog armer. En kijk in de scholen in Jordanie, Egypte, Marokko: soms zitten er 70 kinderen in een klas. Hoe kan een leraar daarbij zijn werk doen? En de publieke ziekenhuizen, allemaal in hopeloze staat. Dat zijn een paar voorbeelden hoe wanhopig de situatie in het Midden Oosten is.

Heumann: Wie is verantwoordelijk voor de situatie?

Sheikh: Het conflict tussen de Israelis en de Palestijnen is de belangrijkste reden waarom dergelijke crises en problemen maar niet ophouden te bestaan. De dag dat Israel werd opgericht heeft de basis gelegd voor onze problemen. Het Westen zou moeten leren inzien dat dat zo is. Alles zou veel kalmer worden als de Palestijnen eindelijk zouden krijgen waar ze recht op hebben.

Heumann: U wilt dus zeggen dat er democratie in Egypte zou komen, de scholen in Marokko beter zouden zijn, de publieke klinieken in Jordanie beter zouden functioneren… als Israel niet zou bestaan.

Sheikh: Ja, dat denk ik wel, ja.

Heumann: Kunt u me misschien uitleggen wat het Palestijns-Israelische vraagstuk met deze problemen te maken heeft?

Sheikh: De zaak van de Palestijnen staat nu eenmaal centraal in het Arabische denken.

Heumann: Gaat het uiteindelijk over een gevoel van eigenwaarde?

Sheikh: Precies. Het gaat erom dat we het altijd tegen Israel afleggen. Het knaagt aan de inwoners van hetr MiddenOosten dat zo’n klein landje als Israel, met maar 7 miljoen mensen, de Arabische natie, waar 350 miljoen mensen wonen, kan verslaan. Dat kwetst ons collectieve ego. Het Palestijnse probleem zit in de genen van elke Arabier. Het probleem van het Westen is dat ze dat niet begrijpt.


Hij heeft een beetje gelijk. Het westen snapt dit niet. Hoe zou het westen dit kunnen snappen? Voor het westen, althans, het deel dat ik ken, is het onbegrijpelijk dat er naties bestaan die zo onvolwassen, kinderachtig, jaloers en kleingeestig zijn, dat ze de klaarblijkelijke superioriteit van een piepklein landje verantwoordelijk blijven stellen voor hun eigen moedeloosheid en onvermogen: hun gebrekkige organisatie, infrastructuur, economie, onderwijs, medische zorg... Get over it, denkt het Westen. Een landje zo groot als de achtertuin van een willekeurige Saoedische prins: Israel.

Een gehaat landje. De president van Iran verkondigt dat hij het van de kaart wil vegen, laten verdwijnen, nuken, zoals dat heet. Hij maakt geen grapjes. Het is hem bittere ernst, maar het Westen begrijpt dit nog niet helemaal. De haat tegen Israel is zo geinstitutionaliseerd dat er op de Iraanse (door het regime gecontroleerde zender) tv een sciencefiction serie draait waarin de slechte buitenaardse koningin JOODS is.

En dan is er nog de Holocaust-troef van president Ahmadinedjad. Zo absurd en pervers, zo far-fetced dat het Westen ook hierbij slechts verbaasd en geergerd met zijn hoofd kan schudden. Het verhaal dat er in de tweede wereldoorlog zes miljoen Joden zijn vermoord in kampen, weerlegt hij stelselmatig en ijverig. Waarom, vraag je je af. Je kunt alleen maar vaststellen dat de geschiedenis zelfs op de Iraanse regering indruk heeft gemaakt, want met veel inzet heeft men thans dat wat wel de Holocaust wordt genoemd tot een religie verheven: let wel, een religie waarin je niet dient te geloven. En aangezien niets in deze dictatuur in vrijheid plaatsvindt, is het zaaks je aan dit ongeloof te houden. Het zou me niets verbazen als het binnenkort strafbaar wordt gesteld om te beweren dat de Holocaust wel degelijk heeft plaatsgevonden. Sterker nog: het zou me niets verbazen als dat al strafbaar is. Het geloof, lees voorschrift luidt: De Holocaust heeft nooit plaatsgehad – de Holocaust is een van de vele leugens waarmee de joden bij de rest van de wereld een wit voetje hebben proberen te halen. Liefde, medelijden, schuldgevoel, en alle bijkomende ‘perks’. Hij zou eens moeten weten…maar dat is voor een volgende keer.

Behalve dat de manier van denken: ontkennen van het bestaande, het echt-gebeurde, een typisch dictatoriale manier van geschiedsherschrijving is, griezelige indoctrinatie, doet het me ook denken aan de paradoxale manier waarop er in sommige delen van de Arabische wereld op de ramp van 11 september werd gereageerd. Enerzijds werd er gejuicht van triomf omdat het westen een enorme slag was toegebracht, een slag die het verdiende volgens velen in de Arabische wereld. Anderzijds werd beweerd dat niet moslims hiervan de daders waren, maar de joden - in een poging om de moslims zwart te maken. In die visie werd het opblazen van vliegtuigen in de meest ambitieuze gebouwen van de vijand kennelijk toch als belastend gezien, als iets dat je de daders kwalijk kon nemen.

Wie cynisch is kan hierin wellicht nog iets positiefs vinden. En wie het ingezonden stuk van Ayaan Hirsi Ali las, in de VK van afgelopen week, heeft kunnen zien dat het noemen van de Holocaust zelf al heel wat is, aangezien in veel delen van Afrika het hele fenomeen uberhaupt volstrekt onbekend is. Joden waren in Ayaans omgeving simpelweg synoniem met alles wat voos en slecht was op aard, en van iets als een moord op zes miljoen, daarvan had nooit iemand gehoord. Dat aan de gigantische ontkenning van Iran ook een slachtoffermythe kleeft, een onuitgesproken waardering van de getroffene, is een interessant bijprodukt ervan. Het kenmerkt een manier van denken, dat ook op de Arabische wereld zelf van toepassing lijkt.

Dat neemt niet weg dat degene die als slachtoffer begon en onuitstaanbaar sterk werd, Israel, uiteindelijk wel degelijk mede onder invloed van die massamoord gesticht is, als toevluchtsoord voor wie ooit nergens meer heen kon in het liberale Europa. Verontrustend van de Iraanse ontkenningsconferentie is de aantrekkingskracht ervan op allerlei andere fijne wereldverbeteraars, zoals KKKvoorman David Duke, en gelijksoortige giftige antisemieten.

Mensen die de Holocaust ontkennen en daarmee hopen de bestaansgrond van Israel te ondergraven erkennen twee dingen: een dat de Holocaust een verschrikkelijk iets was, twee dat het in staat is een bestaansgrond aan Israel te verlenen. Maar wat er in werkelijkheid wordt gepredikt is perverser: dat de joden de wereld gijzelen met aperte leugens. zo gruwelijk dat je wel van een zeer leugenachtig, weerzinwekkend soort moet zijn om ze zo te verzinnen en te verspreiden. Dat het leugens zijn die precies vertolken wat de belogenen zelf graag met de joden zouden uitvoeren – kan het toeval zijn? Zelfs wat de plannen van hun eigen vernietiging betreft maaien Joden met hun vermeende geschiedenis nog het gras voor de voeten van hun vijanden weg! Daarbij valt niets te lachen.. (Het zegt misschien wel iets dat zelfs de leider van de seculiere partij Fatah waarmee Hamas op dit moment in oorlog dreigt te raken, president Abbas, afgestudeerd schijnt te zijn op dezelfde weerlegging van de Holocaust. Weinig hoopgevend voor de uitkomst van dat conflict.)

Laat het duidelijk zijn, ik geloof met Aaldert van Soest dat Iran allang bezig is met een oorlog tegen Israel, een proxy-oorlog middels Hezbollah, Hamas, de Palestijnse Islamistische Jihad. Ook al zijn de andere twee leiders niet afgestudeerd op de ontkenning van de Holocaust (we zouden al blij mogen zijn als ze uberhaupt iets hebben gestudeerd): die ontkenning komt ook hen prachtig uit. Het antisemitisme en de haat zijn ernaar. Ook geloof ik: met dialoog los je een dergelijke oorlog niet op. En met het oog op de nucleaire mogelijkheden van Iran(die voor louter energische redenen nogal merkwaardig zijn als je bedenkt dat ze nog meer dan genoeg olie in de grond hebben zitten om het de komende 200 jaar te kunnen uitzingen) is het niet verstandig om slechts stilzwijgend en met milde verbazing aan te zien hoe Ahmadinedjad zijn buren probeert duidelijk te maken dat er geen enkele reden is om Israels bestaan te rechtvaardigen.

"Het is 1938, en Iran is Duitsland, druk in de weer zichzelf te bewapenen met nucleaire bommen," waarschuwde ex-premier Benjamin Netanyahu, een van Israel’s meest invloedrijke politici, een publiek in Los Angeles vorige maand. "Hem serieus nemen en hem tegenhouden," zei Netanyahu. "Dat is wat we moeten doen. Al het andere verbleekt tegenover dit gevaar."
Copyright © 2006 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.