14 Chesjwan 5782 | 20 oktober 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     Israël     Media     Publicisten     
Het historische en mensenrecht van de Joden om te wonen op de West Bank
Publicatiedatum: maandag 24 december 2012 Auteur: Sacha | 719 keer gelezen

Door Rafael Castro
Vertaald en bijschrift door Brabosch
Bron: De Vlaamse Vrienden

De zaak voor de Joden om in Judea en Samaria te wonen is zo sterk als een rots. Het is betreurenswaardig dat de wereld zich dat nog moet realiseren. De schuld daarvoor moet niet gelegd wordt bij het globale antisemitisme of onwetendheid omtrent de oorsprong van het Israëlisch-Arabisch conflict, maar in hoofdzaak de wijze waarop de Joodse rechten tot op heden werden gerechtvaardigd.

De Joodse inwoners van Judea en Samaria eisen te luid en te vaak dat hun rechten gebaseerd zijn op geschriften. Dit argument, hoe wettelijk het ook mag lijken voor het religieus Zionistische of Evangelische publiek, is een verliezend argument wanneer het wordt aangehaald bij iemand anders: het is een verliezend argument wanneer het wordt voorgelegd aan moslims die uit de Islamitische jurisprudentie kunnen citeren om hun eisen op het hele land van Eretz Israel te bekrachtigen. Het is een verliezend argument wanneer het wordt aangehaald bij seculiere Joden en Christenen, die geloven dat de interpretatie van internationale wet niet door de Bijbel zou moeten worden geconditioneerd. Het is zelfs een verliezend argument onder die ultra-orthodoxe Joden die geloven dat de Talmoed de eigentijdse Joodse eisen op het Heilig Land ontkent.

Deze precedenten in aanmerking genomen, hoeft het dan nog iemand te verbazen dat het Witte Huis, de Europese Unie en de Verenigde Naties de Joden het recht weigeren om op de West Bank te wonen? De zaak van de Joden om in Judea en Samaria te wonen samenballen in religieus taalgebruik, heeft onnoemelijk veel schade toegebracht aan een zaak die in hoofdzaak er een is van historische en mensenrechten.

Wij zullen niet uitweiden over de Joodse historische rechten op Judea en Samaria. Deze zijn elders nader toegelicht geweest en aan de meeste lezers bekend. Het is hoog tijd om de rechten van Joden op de West Bank te bespreken in termen van de rechten van de mens. Is dit een grap? Wellicht wel voor diegenen die mensenrechten in één adem versmelten met de doelstellingen van de Palestijnse bevrijdingsbeweging. Maar laat ons deze vredesactivisten even aan het werk zetten: Indien de Joden andermaal het recht zouden ontzegd worden om in Engeland of in Spanje te wonen, dan zouden deze pacifisten wel stevig opschrikken. Tezelfdertijd ontkennen deze pacifisten analoge rechten voor Joden die decennialang vreedzaam geleefd hebben in steden op de West Bank zoals Efrat en Ariel.

Laat ons even aannemen dat zij wel het recht van de Joden erkennen om in vrede en veiligheid in het Westen te leven. En toch, door gelijkaardige rechten op Joden in het Midden-Oosten te ontkennen, ontkennen deze pacifisten impliciet de normen van de universele mensenrechten. Misleidend cultureel relativisme dwingt hen om het Westen – en Israël – verantwoordelijk te houden volgens een betrouwbare standaard, terwijl zij intussen de leden van niet-Westerse culturen vergoelijken voor dusdanige immorele daden zoals het bombarderen van burgers, het prediken van geweld in de naam van God en het plannen van massale uitwijzing van religieuze minderheden.

Israël zou misschien de westerse pacifisten hun naïveteit moeten vergeven. Maar kan het de hypocrisie van de Arabische leiding vergeven? Indien Abbas en de Palestijnse Autoriteit oprecht vrede en verzoening tussen Joden en Arabieren wensten, zouden zij dan de Joodse inwoners op de West Bank niet uitnodigen om het burgerschap van een toekomstige Palestijnse staat aan te vragen? De aanwezigheid van Joodse buren op hun grondgebied aanvaarden zou de beste manier zijn om te bewijzen dat een toekomstige Palestijnse staat een verdraagzame multi-religieuze en multi-etnische maatschappij zou zijn. Het zou ook de beste manier zijn om de Israëliërs gerust te stellen dat een Palestijnse staat een vreedzame buur zou zijn. Niettemin, uiten Palestijnse leiders openlijk hun vastbeslotenheid om alle Joden weg te zuiveren van de West Bank.

De ironie kan niet worden genegeerd dat Abbas, ondanks al zijn bombastische retoriek over democratie en mensenrechten, ernaar streeft om een etnisch zuivere Arabische staat in Gaza en op de West Bank te vestigen.

Het gerechtshof van de wereldgeschiedenis zal Nelson Mandela loven voor het herbevestigen tegenover de blanken dat een post-Apartheid Zuid-Afrika hun burgerlijke en eigendomsrechten niet heeft beknot. Er is geen reden voor de internationale gemeenschap om niet dezelfde waarborgen te eisen voor het Palestijnse leiderschap, daarbij rekening houdend met de Joden. Deze waarborgen zouden aantonen dat de Palestijnen werkelijk de rechten van de minderheden eerbiedigen en dat zij klaar staan om de fouten van onafhankelijkheidsbewegingen elders in de Arabische wereld te vermijden.

Zolang het Palestijnse leiderschap de Joden geen analoge waarborgen geeft zoals die werden gegeven door Nelson Mandela, is er elke reden om te geloven dat het buitensporig gebruik van het woord “vrede” door Abbas, een mantra is dat compleet verstoken is van elke substantie en eerlijkheid. In deze omstandigheden zou een Palestijnse staat niet mogen opgericht worden.

Het is het recht en de plicht van de regering van Israël om reserves ten aanzien tot de oprichting van een Palestijnse staat, te rechtvaardigen op basis van de rechten van de mens. Het is de eerbied voor de universele principes van de rechten van de mens – niet het offeren van mensenlevens om het islamisme en het Arabisch nationalisme te temperen – die echte vrede in het Midden-Oosten zal kunnen brengen. Israël zou de wereld aan deze waarheid moeten herinneren.

Copyright © 2012 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.