14 Aw 5780 | 04 augustus 2020
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
De vijf gebreken van minister Kerry's vredesproces
Publicatiedatum: maandag 05 augustus 2013 Auteur: Noah Beck | 717 keer gelezen
Apartheid, Vredesproces, Vrijlating terroristen, islamitische fascisme »

Hier is een lijst met vijf redenen, waarom het vredesoverleg van minister Kerry op een oneerlijke manier zodanige gebreken vertoont, dat die Israël in gevaar kunnen brengen.

1) Er is bij het begin geen Palestijnse wederkerigheid.
Israël heeft er mee ingestemd om 104 veroordeelde terroristen vrij te laten, alleen om met de Palestijnen over vrede te spreken. Zou de VS er mee instemmen om 104 gevangenen van Guantanamo vrij te laten ter wille van besprekingen met iemand?

Israël zal ongetwijfeld de schuld krijgen indien de onderhandelingen mislukken, dus het is onwaarschijnlijk dat een eerlijk oordeel van de internationale gemeenschap de reden was voor de vrijlating.

Misschien was het de prijs, die Israël moest betalen voor een Amerikaanse belofte om Iraanse kernwapens te voorkomen en/of steun aan de inspanningen van Israël om deze te stoppen. Als dat zo is, dan is het woord van de VS betrouwbaar (ondanks dat Obama herhaaldelijk heeft laten zien dat zijn 'rode lijnen' inzake het Midden-Oosten zinloos zijn)

Wat ook de uitleg is geweest voor Israëls te goeder trouw handelen, er zijn veel manieren waarop de Palestijnen iets terug hadden kunnen doen: het verwijderen van tegen Israël ophitsende teksten uit hun leerboeken en/of officiële media, het erkennen van Israël als een Joodse Staat, beloven hun tegen Israël gerichte diplomatieke offensieven te bevriezen, enzovoorts.

Maar minister Kerry gaf er de voorkeur aan, te stellen dat Palestijnse wederkerigheid vrijwillig is. Wanneer Israël niet vrijwillig doet wat de Palestijnen eisen, behoeven ze alleen maar te dreigen om de besprekingen te verlaten en Kerry zal de Israëli's dwingen om er aan te voldoen.

2) Geen Palestijnse goede trouw
De Palestijnen worden vertegenwoordigd door Saeb Erekat en Mohammad Shtayyeh. Shtayyeh's Facebook pagina toont een kaart van de internationaal erkende grenzen van Israël, plus de Westbank en Gaza – het geheel versierd met de Arabische letters voor 'Palestina'. Dus de persoon belast met het onderhandelen over een 'tweestatenoplossing' geeft openlijk toe, dat op zijn kaart van het Midden-Oosten slechts ruimte is voor een Palestijnse staat.

Even alarmerend zijn de uitspraken van de PA-minister van Religieuze Zaken, Machmoud al-Habbasch. Tijdens een recente preek, bijgewoond door de PA-president Machmoud Abbas en uitgezonden door de Palestijnse televisie, vergeleek hij de beslissing van de PA om te onderhandelen met Israël met het Verdrag van Hudaibiya dat de profeet Mohammed in het jaar 628 CE sloot: 'Twee jaar na ondertekening van dit verdrag kwam de profeet terug en veroverde Mekka. Dit is het voorbeeld, dit is het model'.

3) Geen godsdienstvrijheid in een toekomstige Palestijnse Staat
Palestijnen benadrukken (ironisch) dat 'vreedzame co-existentie' betekent dat er geen Joodse kolonisten in hun Staat wonen. Maar waarom zou het in principe aan Joden worden verboden in een toekomstige Palestijnse Staat te wonen – vooral omdat de bevolking van Israël voor meer dan 17 procent uit moslims bestaat?

Zal de toekomstige Palestijnse Staat even vijandig zijn tegenover religieuze minderheden als andere Staten met een moslim-meerderheid? Helaas geeft de recente geschiedenis weinig reden om te hopen dat het anders is.

Khaled Abu Toameh, een bekroonde, Arabische journalist, meldde een jaar geleden het volgende:
'Volgens de Grieks-Orthodoxe kerk in de Gazastrook zijn de laatste weken minstens vijf jonge christenen ontvoerd en gedwongen zich te bekeren tot de islam. Kerkleiders hebben een prominent lid van Hamas er van beschuldigd, achter de ontvoering en gedwongen bekering van een christenvrouw, Huda Abu Daoud, en haar drie dochters te zitten.
De radicale islam, en niet de checkpoints of een veiligheidshek, blijven de voornaamste bedreiging voor weerloze christenen, niet alleen in de Palestijnse gebieden, maar ook in het hele Midden-Oosten'.

Terwijl Gaza door islamisten wordt bestuurd, laat ook de Palestijnse autoriteit (die de Westbank bestuurt) een vijandige houding tegenover christenen zien. De Amerikaanse Joodse nieuwwebssite The Algemeiner meldde op 12 maart 2012:
'Een week nadat premier Salam Fayyad een [internationaal] publiek van evangelische protestanten zei, dat zijn regering de rechten van de christelijke minderheden respecteert, hebben [PA] functionarissen de Bethlehemse predikant ds. Naim Khoury geïnformeerd, dat zijn kerk de bevoegdheid mist om onder de PA als religieuze instelling te functioneren.
Er heerst een gevoel onder christenen in Bethlehem dat de anti-christelijke animositeit in de stad erger is geworden', zei Khoury.
(Zie ook israeltoday.nl)

Enkele weken [red. Jodendom-online: en afgelopen week] geleden richten Palestijnen vernielingen aan in de Grot van de Aartsvaders, de tweede heilige plaats van het Jodendom. Hoe veilig zullen niet-islamitische heilige plaatsen zijn als er geen Israëlische aanwezigheid meer is op de Westbank? Zal een toekomstige vredesovereenkomst specifiek de bescherming van en de Israëlische toegang tot Joodse heilige plaatsen waarborgen?

Als de aanwezigheid van Israël op de Westbank heeft geholpen om het islamitische bestuur te matigen, zal het volledige vertrek van Israël dan betekenen dat de christenen op de Westbank kunnen verwachten dat hun vervolging verergert tot het niveau van Gaza (met ontvoeringen en gedwongen bekeringen)?
De Palestijnse eis, dat hun toekomstige Staat op de Westbank 'Judenrein' wordt, voorspelt niet veel goeds voor de christenen daar (of voor godsdienstvrijheid).

4) Geen Palestijns mandaat om over vrede te onderhandelen
Er zijn ongeveer 2,1 miljoen Palestijnse Arabieren op de Westbank en 1,7 miljoen in de Gazastrook. Maar de door Hamas bestuurde Gazastrook verzet zich fel tegen vredesonderhandelingen en ontkent Israëls bestaansrecht.

De Islamitische Jihad en Hamas hebben onlangs de leiders van de PA scherp bekritiseerd, omdat ze met de Israëli's over vrede gingen spreken. De laatste keer dat de PA rechtstreekse gesprekken met Israël aankondigde, kondigde Hamas plannen aan om terreuraanslagen, uit te voeren tegen Israël, in samenwerking met twaalf andere terroristische organisaties in Gaza.

En het is niet eens duidelijk dat de Palestijnen op de Westbank voorstander zijn van deze besprekingen. Vorige week zondag hielden ze een bijeenkomt tegen vrede, tot de Palestijnse politie het protest met geweld onderdrukte. Human Rights Watch heeft de Palestijnse regering aangespoord om de mishandeling door de politie te onderzoeken.

Bovendien heeft Abbas zelf geen wettelijk mandaat, omdat de duur van zijn politieke mandaat al lange tijd is verstreken. Toch blijft hij regeren, terwijl er geen verkiezingen in zicht zijn.

De Palestijnse Autoriteit kan op zijn best zorgen voor de helft van elke vrede die het belooft, terwijl de Palestijnen van twee walletjes eten: de PA kan aan de onderhandelingstafel pijnlijke territoriale concessies van Israël verkrijgen, terwijl Hamas kan doorgaan met terreuraanvallen om een één-staat-oplossing te bereiken, die de Palestijnse 'vredesonderhandelaar' Mohammad Shtayyeh op zijn Facebook pagina voorstaat.

5) Overdragen van de Westbank kan Israëls geostrategische ondergang zijn
Jordanië kan op een dag bezwijken onder een dagelijks groeiende last van omstreeks 500.000 Syrische vluchtelingen, ernstige armoede, onvrede onder de bevolking over corruptie, ongelijkheid en gebrek aan vrijheid; acute watertekorten, en/of acties van de Moslimbroederschap om de monarchie van koning Abdullah omver te werpen. Deze factoren maken het overleven van Abdullah's regime steeds onzekerder.

Als Israël zich militair heeft teruggetrokken van de Westbank, zal Hamas daar dan de PA omver werpen, zoals het in Gaza heeft gedaan, twee jaar nadat Israël zich in 2005 terugtrok uit Gaza? Wat indien de met Hamas verbonden Moslimbroederschap dan Jordanië overneemt? Indien de Jordaanse Palestijnen – de grootste etnische groep in Jordanië – daar een Palestijnse Staat zouden oprichten, zoals bepleit door de Jordaans-Palestijnse schrijver Mudar Zahran, zouden de Palestijnen dan feitelijk twee Staten hebben?

De omvang en ernst van bedreigingen voor Israël door een combinatie van Jordanië na Abdullah en een Palestijnse Staat op de Westbank zijn aanzienlijk. Zou het zelfs mogelijk zijn deze Israëlische zorgen over veiligheid op zo'n manier aan te pakken dat de Palestijnse onderhandelaars tevreden genoeg zijn om een ??vredesverdrag te sluiten?

Waarom zou de VS zijn betrouwbaarste bondgenoot in het Midden-Oosten (en de enige democratie in het Midden-Oosten) dwingen zulk levensgevaarlijk water in te gaan of onontkoombaar de schuld van mislukking te krijgen, indien de huidige vredesbesprekingen zoveel inherente gebreken bevatten?

Een verklaring is het steeds gangbaarder idee (gepromoot door Arabische regeringen) dat het de nederzettingen zijn die een vredesakkoord tegenhouden, dat stabiliteit zou brengen in het Midden-Oosten. Maar ongemakkelijke feiten spreken dit idee volledig tegen: Syrië, Libanon, Irak, Egypte, Bahrein en Jemen (enz.) zouden dezelfde door conflicten verscheurde puinhoop blijven als ze nu zijn, indien er vrede komt tussen Israël en de Palestijnen.

Noah Beck is auteur van The Last Israelis, een apocalyptische roman over Iraanse kernwapens en andere geopolitieke zaken in het Midden-Oosten.

Copyright © 2013 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2020 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.