17 Aw 5781 | 26 juli 2021
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Het werkelijke aantal Palestijnse vluchtelingen
Publicatiedatum: donderdag 19 december 2013 Auteur: Redactie | 927 keer gelezen
Redactie, Mediabedrog en Geschiedvervalsing, Mythen, UNRWA, Recht-op-terugkeer, UNHCR »
Op de afbeelding Anet Haskia met haar kinderen. Haar beide zonen dienen de IDF

“De Arabische landen willen het vluchtelingenprobleem niet oplossen. Zij willen het behouden als een open wonde, als een affront voor de Verenigde Naties en als een wapen tegen Israël. Het kan de Arabische leiders geen donder schelen of de vluchtelingen nu leven dan wel sterven.”
[Ralph Garroway, voormalig directeur van de UNRWA in 1958 - bron, overgenomen van De Vlaamse Vrienden van Israel].

Westerse beleidsmakers, maar zeker ook de media, geven een verkeerd beeld over het Palestijnse vluchtelingenvraagstuk. Zij verdraaien de werkelijkheid. Opzettelijk en grootschalig worden de modale context en kerngegevens genegeerd. Het komt niet in de buurt met de realiteit. Maar wat is de realiteit?

De modale context
De Hoge Commissaris voor Vluchtingen van de VN [UNHCR] documenteerde eind 2012 15,4 miljoen vluchtelingen wereldwijd. Hier werden de Palestijnen niet meegerekend. Dat komt omdat zij worden beheerd door UNRWA. Daarnaast zijn er maar liefst 28,8 miljoen binnenlandse ontheemden:

  • 4 miljoen vluchtelingen uit Afghanistan,
  • 5.5 miljoen vluchtelingen door de burgeroorlog in Soedan,
  • 15 miljoen vluchtelingen door de opdeling van India in 1947, waar daaruit Pakistan is ontstaan.
  • De Griek-Turkse oorlog tussen 1919-1922 betrof een gedwongen bevolkingsuitwisseling van 2 miljoen mensen.

In de periode van 1990-1991, verdreef Saoedi-Arabië samen met Koeweit 800.000 Jemenieten en een kleine 300.000 Palestijnen om samen te werken met Saddam Hosseins invasie op Koeweit. Deze Palestijnen, die bondgenoten waren van Saddam Hoessein, vluchtten naar Irak na de eerste en tweede Golfoorlog. Sinds 1945 is er sprake van 100 miljoen vluchtingen waarvan de meeste inmiddels elders een bestaan hebben opgebouwd. Anderzijds bestaan er nog steeds Palestijnse vluchtelingen kampen in Arabische gebieden die sinds 1950 nog steeds in gebruik zijn. Dit terwijl de Palestijnse 'politici' een uitbundig levensstijl op nahouden en ondertussen de bankrekeningen onder de mat schuiven zodat de wereld geen inzage krijgen [zie hier een druppel op de hete plaat].

Kerngegevens
Volgens het rapport van de Ford Foundation in 1971, werd de meerderheid van de Palestijnse vluchtelingen in 1950 uit de kampen geëvacueerd en de niet-vluchtelingen namen daar hun intrek om van de diensten van UNRWA gebruik te maken. Daar vestigde na 1950 de helft van de bevolking van de Jalazonde vluchtelingen kamp, nabij Ramallah.

Een verslag van 17 november 2003 van de Amerikaanse Goverment Accountablility Office documenteerde dat minder dan 33% van de geregistreerde Palestijnse vluchtingen in vluchtelingenkampen leven.

Het werkelijke aantal Palestijnse vluchtelingen wordt bepaald door de volgende criteria:

  • Voor de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948-1949, woonden 800.000 Arabieren [dit getal is enigszins overtrokken] binnen de grenzen van Pre-1967 Israël. Aan het einde van die oorlog, bleven 170.000 Arabieren in Israël wonen.
  • Van de resterende 630.000 Arabieren, werden 100.000 middels een gezinshereniging - een gesture van de Israëlische regering - in Israël opgenomen.
  • 100.000 Arabieren in de midden- en hoge klasse, vertrokken voor het begin van de oorlog in 1948-1949 naar de omliggende Arabische staten.
  • 50.000 gastarbeiders keerden terug naar hun Arabische land van herkomst.
  • 50.000 Bedoeïenen sloten aan bij hun broeder-stammen in Jordanië en Sinaj.
  • 10.000 mensen vonden de dood door de oorlog. Dan komen we op het werkelijke totaal aantal Palestijnse vluchtingen op 320.000.

Merendeels van de vluchtelingen volgde hun politieke, economische en sociaal leider. Zij vertrokken voor de uitbarsting van oorlog. Velen werden door Arabische leiders overgehaald om te vertrekken, omdat zij hen een snelle verwoesting van de jonge Joodse Staat beloofden. Tevens werd hen beloofd dat tegen die tijd de Joodse eigendommen onder hen verdeeld zouden worden. Ondertussen probeerde Britse autoriteiten de minderheden in de gemengde Joods-Arabische steden over te halen om te vertrekken. De Arabieren werden geëvacueerd, maar de Joden bleven.

De vordering van onteigening onderzocht
Volgens Dr Yuval Arnon - Ohanna van Ariel University en voormalig hoofd van de Palestijnse onderzoeksafdeling van de Mossad [bron: "Line of Furrow and Fire: The Conflict for the Land of Israel, 1860-2010,” 2013, pp. 397-415"] werd door een massieve Arabische vlucht het fenomeen van het Palestijnse vluchtelingenkamp geboren. Niet omdat oorlog in de periode van 1947-1949, maar naar aanleiding van Arabische rellen in 1936-1939. Deze vlucht is bevestigd door de Britse consul-generaal in Beiroet mr. G.W. Furlonge. Hij deed op 27 oktober 1938 verslag uit aan de Britse Hoge Commissaris in Jeruzalem. Dit werd ook bevestigd door een artikel in het Libanese dagblad 'Al Akbar', dat in het december 1938 verscheen. Een documentatie van 40.000 Arabische vluchtingen van de periode 1936-1939 werd opgenomen in de scriptie van Dr. Rony Gabbay Ph.D, die aan de Universiteit van Genève werd ingediend.

"De vlucht werd veroorzaakt door een golf van Arabische terrorisme," vertelt Dr Yuval Arnon verder. "Het geweld was op de eerste plaats gericht op het Britse personeel en Joodse gemeenschappen, maar al snel werden ook de Arabieren zelf het doelwit. Er was sprake van een gewelddadige anarchie onder de Arabieren, totaal verstoken van Joodse betrokkenheid. Zoals de vlucht van midden- en hoge klasse Arabieren in 1936-1939, sloegen ook de lager- en middenklasse Arabieren in 1947-1949 op de vlucht. Zij voelden zich namelijk steeds onveiliger. Velen onder hen keerden terug naar het land van herkomst."

"De vlucht van 1947-1949 was beperkt. We speken over Arabieren uit voornamelijk het kustgebied en uit de valleien in Israël. De Arabieren die in gebergte van Galilea, Samaria en Judea woonden, hadden geen last van het anarchistische geweld. Daarom wordt de claim van de Palestijnse recht-op-terugkeer altijd benadrukt op de Arabieren uit het kustgebied [van pre-1967 Israël]."

"De kustvlakte werd door moslims verwoest na hun overwinning op de kruisvaarders. Bijgevolg: in de 19e eeuw werd Jaffa gereduceerd tot een klein dorp en Chaifa had minder dan 100.000 inwoners en de valleien [Jordanië, Beit Shean, Jizreel, Hula, etc] werden verwoest. Precies zoals het gedocumenteerd is door het Palestine Exploration Fund naar aanleiding van een onderzoek."

"Sinds 1982 concentreerde Joodse immigranten de kustvlakte en brachten economische groei voort. Dit trok de Arabische immigratie aan uit de buurtlanden. Met name Egypte, Syrië, Libanon en Noord-Afrika. Het was die kustbevolking, en hun nakomelingen, die voor het uitbreken van de oorlog in 1947 gevlucht zijn die over de bepekte recht-op-terugkeer in het Land Israël beschikken."

Westerse beleidsmakers en de media doen opzettelijk aan geschiedvervalsing en strooien de ene mythe de wereld in na de andere. Zij omarmen de vordering van de Palestijnse onteigening dat het vredesproces ondermijnt. Zij verkwisten op grote voet de westerse belasting betaler. Dus ook jouw geld...

Copyright © 2013 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2021 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.