16 Niesan 5780 | 09 april 2020
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
Stolpersteine in Beilen onthuld
Publicatiedatum: maandag 27 april 2015 Auteur: Opperrabbijn B. Jacobs | 664 keer gelezen
Opperrabbijn Jacobs, Antisemitisme binnenland, Sjoa (Holocaust) »
Afgelopen vrijdag werden in Beilen, Stolpersteine onthuld. O.a. voor acht bewoners van Beileroord, een psychiatrische instelling. Een deel van deze bewoners waren voorheen of later ook patiënten van het Apeldoornsche Bosch.

Iena Vegt, Helena Grunebaum, Margaretha Mug, Diena de Leeuw, Roosje Philippina Horneman, Hendrika Joosten, Annigje Keizer, Levie Rintel.........dubbel waren zij gehandicapt, want zij waren allen Joden, en of het nog niet erg genoeg was, waren zij allen ook nog bewoners van een psychiatrische Instelling, van Beileroord of/en van het Apeldoornsche Bosch ........krankzinnigen, die überhaupt geen bestaansrecht hadden.

Ieder jaar weer, jaar in jaar uit, mag ik rond 20 januari in Apeldoorn bij het monument, ter nagedachtenis aan de bewoners van het Apeldoornsche Bosch, het kadiesj gebed uitspreken, het gebed dat een kind uitspreekt voor zijn overleden vader of zijn gestorven moeder, zijn broertje of zijn zusje. Ze werden op het station van Apeldoorn in de treinen gesmeten, sommigen nog in de dwangbuizen, op elkaar gestapeld, gillend, kermend. Broeders, zusters en artsen wilden hun bewoners, hun patiënten niet alleen laten en gingen mee, een aantal van hen vrijwillig. Het transport stopte zelfs niet in Westerbork maar ging rechtstreeks naar Auschwitz. Maar ook daar kregen ze een “voorkeursbehandeling”: geen iets mildere dood in de gaskamers, maar direct levend op de brandstapels, want ze waren krankzinnig en ook nog Joods.......Eindelijk, vrij recentelijk, hebben we al hun namen weten te vereeuwigen en toegevoegd op plaquettes aan het imposante monument.

Ze hebben weer een naam gekregen. Maar worden ze daardoor aan het duistere gat van de vergetelheid onttrokken? Of zijn ze wellicht al vergeten? Zal er iemand zijn die zich de moeite getroost om hun namen te lezen? En zo ja, zeggen die namen nog iets? Of waren ze toen al vergeten, lang voor de deportatie, veilig weggestopt, vooral ver weg, omdat ze geestesziek waren? De laatste jaren maakte ik mijzelf steeds meer zorgen dat de jaarlijkse herdenkingsbijeenkomst in Apeldoorn langzaam maar zeker verwordt tot geschiedenis. De Tachtigjarige Oorlog spreekt ook niet meer tot onze verbeelding, wij voelen er niets meer bij. Ik voelde boosheid tijdens de herdenkingen
opwellen in mijzelf, als hoorde dat de herdenking werd gedegradeerd tot een soort educatief project waarin allerlei misstanden elders in de wereld breed werden uitgemeten. Natuurlijk moeten we leren van, en uiteraard is er geen heden zonder verleden. Maar mogen we het toelaten dat die ene keer per jaar besteedt wordt aan brandhaarden elders in de wereld? Hebben mijn bewoners van het Joods psychiatrisch Ziekenhuis het Apeldoornsche Bosch en van Beileroord niet het recht dat er
desnoods één enkele keer per jaar alleen en uitsluitend aan hen wordt gedacht, ook als we hun naam al vergeten zijn?

Helaas moet ik constateren dat onze herdenkingsbijeenkomst in Apeldoorn, actueler is dan ooit. Ook ons samenzijn hier, is niet van gisteren en ook niet voor morgen, maar het is voor nu. Recentelijk, een paar weken gelden, ontving ik volgende brief:

Dear Rabbi Jacobs:
Please pardon that I write to you in English but I left Holland with my parents when I was four. My name is Karel Polak. I was born in Amersfoort in 1958, son of Joseph Polak of blessed memory. At the time, our Rabbi was Mr. Levy. .... We moved to the United States in 1962.My father left Holland because he had lived through one occupation and did not wish to see another one. It was his greatest fear that Europe would once again loose tolerance for her Jewish citizens.

My mother, who is still alive, is a survivor of Terezinstadt. She says it all started this way. I pray that she is wrong...but I’am realistic enough to understand that like cancer, antipathy for the Jew is a latent disease of the human condition. Perhaps good people of all faiths may yet have learned and work together to stamp this out before it goes further.

Thank you and perhaps tot ziens.
Respectfully,
Karel Polak

Het antisemitisme wordt weer pijnlijk zichtbaar. Het is bijna geaccepteerd dat Joden in onze Nederlandse straten worden nagescholden, louter en alleen omdat ze Joden zijn en in het voetbalstadion weerklinkt enthousiast en zonder gêne: mijn vader was bij de commando’s, mijn moeder bij de SS, zij wilden Joden verbranden, want Joden branden het best........
Terwijl ik dat koor hoorde, zag ik de stumpers, mijn stumpers, onze stumpers, van het Apeldoornsche Bosch en van Beileroord voor mij, brandend en gillend op de brandstapels van Auschwitz, opgaand in een stinkende rook om voor eeuwig te verdwijnen..........Maar hun ongeschonden en reine zielen bleven onaangetast. Ontoerekeningsvatbaar als ze waren, waren ze vrij van zonden, puur en gaaf, met een serene heiligheid. Als wij hier bijeen zijn kijken zij vanuit de Hogere Regionen naar beneden en verheugen zich over ons samenzijn, onze bijeenkomst hier in Beilen, die uitsluitend aan hen is gewijd.

We spreken een gebed uit, waarna ik kadiesj zal zeggen, voor onze Iena Vegt, Helena Grunebaum, Margaretha Mug, Diena de Leeuw, Roosje Philippina Horneman, Hendrika Joosten, Annigje Keizer, Levie Rintel.
Copyright © 2015 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2020 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.