3 Siewan 5780 | 26 mei 2020
Nieuws
Jodendom in praktijk     Hasjkafa     Feest- en Gedenkdagen     Samenleving     Geschiedenis     Antisemitisme     IsraĆ«l     Media     Publicisten     
De Joodse vechtersgeest keert terug
Publicatiedatum: donderdag 15 januari 2009 Auteur: Redactie | 2.140 keer gelezen
Defensie en Veiligheid, Redactie, Operation Cast Lead, Jodendom en de IDF »

Een IDF-rabbijn deelt zijn persoonlijke ervaring...

Ik had het voorrecht deze week [ de week voor het grondoffensief in Gaza] om de Regiment 12 van de Golani Brigade te begeleiden. Ik ben rabbijn van het regiment en reservist en ik was opgeroepen om dienst te doen om met de rest van de reservisten "Israel bij te staan in deze turbulente tijd".

Als een ba'al tesjoeva' (tot het Jodendom teruggekeerde Jood), een rabbijn die dagelijks met een jas en een hoed in een jesjive rondloopt, ben ik nu een majoor. Mijn zwarte "uniform" is stoffige groen geworden. Het tumult van de Torallokalen was vervangen door een niet aan te rade legerjargon  en het heerlijke eten van mijn vrouw heb ik op moeten geven voor de  „delicatessen" van het leger, waarvan ik merendeels met lange tanden verorber.
We brengen de week merendeels door in natte tenten waar de afschuwelijke kou mij 's nachts wakker houdt. (Ik zal waarschijnlijk minder hard werken dan de andere soldaten, omdat zij - zodra hun oor hun kussen raakt - binnen een seconde in slaap vallen.) Mijn werk als ambtenaar van het Legerrabbinaat was het aanmoedigen en het kracht geven aan de militairen. Wij verspreiden boeken van de Tehilliem (Psalmen) en speciale gebeden wanneer zij er op uittrokken om te vechten.

Tehilliem/Psalmen voor iedereen
En wat ontdekte ik daar in het Zuiden van Israel? Mijn broeders! De Golanchiks (soldaten van de Golani Brigade) die er op uit wouden te trekken om te strijden, wilden zich vasthouden aan de Rots van Jisrael! Daar was geen militair die zichzelf zonder Tehilliem in zijn zak uitrustte, maar de grote verrassing was toen wij de tsietsiet uitdeelden! Normaliter nemen alleen de jongens van de jesjive de tsietsiet aan,  maar dit keer wilde iedere soldaat een paar hebben! "Rabbi, geef mij meer tsietsiet, want alle maten in mijn tent willen een paar!" "Hé achi, [mijn broer], neem een paar, het is beter dan een ceramische vest!" Dit waren kreten die wij contant om ons heen hoorden. Iedere doosje met tsietsiet die wij openden werden binnen enkele seconden uit onze handen gerukt.
Onder hen was een jonge vechter die naar de synagoge kwam en gelijk een lang gezicht trok toen wij door de tsietsiet heen waren. Hij voelde zich letterlijk van de tsietsiet beroofd, tot dat een van de officieren niet op uit hoefde te trekken om te vechten en hem zijn tsietsiet aanbood. Hij zei: "neem ze, achi [in de Golani kan je niets zonder het woordje "achi" zeggen). Nu heb jij ze meer nodig dan ik".

Tijdens de Ma'ariv, het avondgebed van de vrijdagavond van Parasja Vajigasj was gewoonweg buitengewoon. Het rabbinaat realiseerde zich dat de synagoge voor al die honderden soldaten te klein was, en zo veranderde het voetbalveld in een geïmproviceerde synagoge inclusief de siddoeriem, Aron Hakodesj en alles wat we nodig hadden. Degene die niet aan de de Kabbalat Sjabbes (het verwelkomen van de Sjabbes) deelnam, was als iemand die nooit een Kabbalat Sjabbes in zijn hele leven had deelgenomen! Praktisch de gehele Golani Brigade, de officieren en de soldaten, schreeuwden het bij de Kaddisj en Tehilliem-gebeden het uit. Het is dat ik het uniform van het IDF droeg, want het was alsof ik bij een Jom Kippoer Dienst in een van de grootse jesjive deelnam!

Geen vragen
Onze liefdevolle Vader was daar ook en Hij heeft van iedere minuut dat Zijn zonen om Hem heen vergaaderde genoten. Onze Vader vroeg niet: "Waar waren jullie al die tijd? Waarom herinneren jullie Mij nu wanneer jullie in oorlog verkeren?" Hij verwelkomt al Zijn kinderen en omhelst hen met liefde. Na de Sjabbesmaal, dat in een hoge spirituele atmosfeer plaatsvond, waren wij bevoorrecht om een een oneg Sjabbes voor de soldaten te houden. Opperrabbijn van het IDF, Rabbi Avi Ronsky, was de gehele Sjabbes bij ons en hij verwarmde onze harten met de verhalen over de Bnej Jisrael, op gebied van medeleven en broederliefde ed. Wij zaten buiten met cake en zonnebloempitten in de kou, maar onze harten waren warm.

Tijdens de Sjabbes moesten wij naar de plaatsen reizen waar de soldaten Gaza zouden verlaten. Wij kwamen daar aan en de soldaten waren doordrongen met een vechtersgeest, zichzelf geheel klaarmakend en trachten nog snel een sigaret op te steken. Vele soldaten trachtten welliswaar niet op Sjabbes te roken toen ik hen uitlegde dat het heel belangrijk was je aan de Sjabbes te houden. Iedere vijf minuten kwamen zij naar mij toe om te vragen of de Sjabbes al afgelopen was.
Wij dawnenden (baden) de Ma'ariv daar en reciteerde de Havdala  (de broche van de einde van de Sjabbes) over sinaasappel in plaats van over de kruiden en een aansteker in plaats van de hovdole-kaars. En toen was het tijd om te gaan. Het Regiment Commadant gaf nog een laatste woorden als hart onder de riep en legde uit dat onze ervaring inpakt zou hebben op de vijand. Toen hij klaar was, zei de Deputy Commandant luid een broche op "Zeg mij na", droeg hij hen op en het hele regiment van honderden soldaten riepen uit: "Ana Hashem hoshia na! Ana Hashem hatzlicha na! [Oh Hasjem, redt ons! Oh Hasjem laat ons succesvol zijn!]"  Na het gebed vroeg de Deputy Commandant aan mij of ik de sjofar wilde blazen, zoals duizenden jaren geleden toen wij het Heilige Land veroverden.

(leden van de Golanibrgade die worden afgelost. NIW 20 Tewet 5769/16-01-09)

Perfecte Coördinatie
Dus blies ik de sjofar en dat moment zal de rest van mijn leven bij blijven. Toen ik mijn geblaas beëindigde en gehele Israëlische Luchtmacht in perfecte coördinatie klaar stond, op dát moment begonnen onze vliegtuigen de vijandige doelen te bombarderen. De sjofar was als het ware hun startsein voor het grondoffensief. De militairen stelden in twee kolommen op, en toen ik van hen met een handdruk van hen wegging dacht ik bij mezelf: "wat een bijzondere natie zijn wij. Dit is de manier hoe een Joodse leger tegen een oorlog aankijkt - zonder een opschepperige stickers met "WIJ ZULLEN WINNEN". In plaats dáárvan zeggen wij: "wij winnen met G'ds hulp."

Geen Geschil
Ik wil afsluiten met de vermelding dat ik in Modi'in Illit woon. Wij hebben een goede, intelligente interpretatie op de pasoek (vers) "G'ds Stem is Krachtig".  Het woord voor kracht is gespeld met de Hebreeuwse letters Kaf en Chet, die de initialen van kova en chalifa (hoed en pak)vormen, onze gebruikelijke uitrusting. Vanaf deze week weten wij dat deze initialen op de  koemtah choemah (bruine baret) van de militairen van de Golani staan. Dus ook dáár wordt de Stem van G'd gehoord -  en „lo pligi" (er is geen tegenstelling tussen twee, zijn allebei juist).

Lees ook het Geheime Wapen van de IDF

Copyright © 2009 Jodendom Online
 
 
Contact Zoeken Noachieden Online Beheer
 
Copyright © 2020 Jodendom Online. Alle rechten voorbehouden.